cultura.pl

Ludzie mają tendencję do wyznaczania granic, zarówno tych widzialnych i materialnych, jak i tych niewidocznych wynikających z przekonań, zwyczajów czy też zasad rządzących daną grupą społeczną. Ta tendencja związana jest z początkiem funkcjonowania człowieka jako istotny świadomej swojego bytu. Prawdopodobnie też jest to przyczyna dla której historia samego człowieka jest w dużej mierze samą historią toczonych przez niego konfliktów, na różnym tle. To co jest z tym związane i co też może być motywem napędowym to zjawisko kształtowania się tak zwanej tożsamości grupowej, która jest tak charakterystyczna dla wszystkich społeczeństw jak również funkcjonujących w nich grup i mniejszości społecznych rządzących się określonymi zasadami i prawami wyznaczanymi i definiowanymi właśnie przez członków tych grup. Wygląda na to że sam człowiek rodzi się z silną wewnętrzną potrzebą identyfikacji z otoczeniem w którym się będzie poruszał. Czasem też to otoczenie niejako odgórnie narzuca pewne wzorce, w ramach tego co znamy jako członkowie społeczeństw zindustrializowanych, jako proces edukacji i zdobywania umiejętności zawodowych. Spoglądając jednakże w nieco węższy sposób trzeba podkreślić, że sama tożsamość grupowa tworzy się na zdecydowanie niższym poziomie, bardziej podstawowym niż ten który jest najbardziej znany czyli społeczeństwa narodowego. Ścieżka zaczyna się znacznie wcześniej czyli przy samej rodzinie, której człowiek jest członkiem, to właśnie jest pierwsze rozróżnienie i stworzenie podstaw tożsamości grupowej. Innymi słowy myślimy, o tym że my z rodzicami, dziadkami, rodzeństwem i dalszymi krewnymi tworzymy rodzinę, do której reszta ludzi nie należy. Mamy kolegów z podwórka, bloku, dzielnicy, części miasta, całego miasta. Tożsamość ma wiele poziomów i wszędzie jest specyficzną tożsamością związaną z przynależnością do określonej grupy. Czasem człowiek łapie się na tym, że trudno mu jest określić właśnie która z grup czy społeczności jest mu rzeczywiście najbliższa i z którą najmocniej identyfikuje.