cultura.pl

Dążenie do utworzenia stałego porządku w grupie społecznej, czy też ludności zamieszkującej dany obszar związane jest z kreowaniem określonych zasad, metod zapewniania tego porządku. Są one różne w zależności też od tego jakie są modele przyjęte jeżeli chodzi o sam kształt organizacji i jej przyszły rozwój. Współcześnie najczęściej spotykanym jest porządek ujęty w ramy państwowości o określonym ustroju oraz zasadach z niego wynikających. Co nie znaczy, że jest to jedyna i najsłuszniejsza droga którą może podążać człowiek, nadal istnieją na świecie społeczności które dalekie są od tego by przyjąć formy charakterystyczne dla budującej się i rozwijającej państwowości. Można powiedzieć, że gwarantem porządku jest odpowiednio inny podmiot w przypadku rozwijającej się państwowości i nowoczesnego systemu jaki jest znany obecnie największej grupie ludzi, a takiej społeczności gdzie państwa nie ma. By przybliżyć same różnice najlepiej przyjrzeć się tym porządkom jakie się pojawiały na początku formowania się społeczeństw. Mianowicie pierwsze grupy społeczne były silnie hierarchiczne i wszelkie prawa i przywileje były związane właśnie z pozycją zajmowaną przez dane podmioty w grupie. Hierarchia społeczna wywodziła się zatem z prawa prywatnego dotyczącego danych osób oraz też przyjętego zwyczaju, przykładowo takiego że naczelnikiem społeczności był najbogatszy gospodarz albo też najlepszy myśliwy. Wraz z wyborem ścieżki rozwoju państwowości zamiast pozostania przy pierwotnej formie organizacji, te funkcje zostały przejęte przez wybierane organy oraz ich członków. Czyli gwarancja państwa zastąpiła wcześniejszą gwarancję osoby sprawującej władzę. Zamiast społeczeństwa hierarchicznego wykształciło się społeczeństwo równych obywateli korzystających z opieki podmiotu takiego jak państwo i jego organy. Innymi słowy został zmieniony poziom hierarchii a przede wszystkim przedział podmiotowy. Inną sprawą jest kwestia nieformalnych podziałów hierarchicznych w społeczeństwie. To jednak zupełnie odrębne zagadnienie.